26 febrero 2009

SOBRE EL PLENO DE VIGO

El pasado lunes celebramos pleno en el Ayuntamiento de Vigo, y pudimos asistir nuevamente a verdaderas actuaciones circenses del equipo de gobierno. En concreto presenté una moción en defensa de la libertad individual de expresarse en el idioma que a cada uno plazca tal y como prevé la Constitución, el Estatuto de Autonomía y las leyes. ¿Qué pasó? El BNG, de esperar, voto en contra para ello tienen esas ideas rancias y trasnochadas. ¿Y el PSOE? Pues el PSOE inexplicablemente le hizo de palmero al BNG y se mostró como contrario a la libertad individual y a los derechos constitucionales votando en contra, y justificando al día siguiente en prensa que se trataba de una moción trampa. La única trampa que hubo aquí es la de un partido, el socialista, desnortado que no tiene criterio propio y que vive en una absoluta esquizofrenia. Ah¡, y encima el día anterior su lider y candidato había aportado a la campaña el criterio contrario del apoyado en el pleno. Ver para creer.

13 febrero 2009

UNA CAMPAÑA APASIONANTE

Hoy comienza una campaña electoral apasionante, pero sobre todo importantísima para Galicia, y por ende para las gallegas y los galllegos. LLega la hora de decidir entre continuar con el cambio fallido, o cambiar de verdad, traer al gobierno de la Xunta de Galicia a un partido serio, un único partido que se ocupe y preocupe por los problemas de los gallegos, y que no tengan como único objetivo reformar dependencias a coste millonario o adquirir sillas, coches, etc sin reparar en el precio como tenemos que hacer el resto de ciudadanos cuando adquirimos algún bien.La legislatura comenzó entre el fuego de los bosques gallegos, y finaliza con la quemazón de numerosas familias gallegas que en paro se encuentran desesperadas al no ver el final al oscuro tunel del desempleo.El partido popular tiene una nueva política, tiene nuevas ideas, y sobre todo, y no es poco importante, un solo gobierno en unidad sin tener que repartir con un socio pedichón, si no que es un partido en sociedad con Galicia.

08 febrero 2009

MALOS GERMENES

Hoy en Santiago se ha visto el peligroso germen que puede suponer para la sociedad gallega el radicalismo de los grupos radicales independentistas y cercanos a la formación frentista del BNG. Al más puro estilo borroka intentaron acabar con la LIBERTAD de los ciudadanos de manifestarse pacíficamente por las calles de Santiago de Compostela. Todas las opiniones caben en nuestra Comunidad, todas las manifestaciones son respetables pero siempre con respeto a los demás, al orden público y sobre todo a las libertades individuales. NO QUEREMOS RADICALES EN GALICIA. LIBERTAD DE PENSAMIENTO Y DE OPINION.

05 febrero 2009

UN ESTADISTA, UN PRESIDENTE Y DOS ESTILOS

Que diferencia la actitud del recien Presidente de los Estados Unidos Barack Obama, y el folclórico presidente de España Jose Luis Rodríguez más conocido como ZP. Mientras el primero reconocía ayer haberla "cagado" (en expresión literal) el Sr. ZP le echa la culpa de su mala gestión, de la inutilidad de su forma de gobernar al pueblo español, a los bancos, a los empresarios, a los trabajadores, a la oposición, a todos menos a él mismo.

El simpático e inútil presidente Zapatero debería desde luego plantearse si la "ha cagado" o no con el nombramiento de sus ministros, con su propia actuación como director de la orquesta que es el gobierno, y si es necesario o no tomar medidas contundentes. Pero supongo que mientras se lanza la culpa sobre los demás el tio seguirá de rositas, y evidentemente los únicos que la habrán cagado serán los que se dejaron engañar y depositaron su confianza en él. Es necesario cambiar el rumbo y decir bien alto que la culpa es de ZP por haberla cagado no del pueblo español.

04 febrero 2009

EL PARO EN VIGO

El balance resulta especialmente negativo en el área de Vigo (representa el 40% de la población trabajadora de la provincia), que en los 31 días de enero sumó 1.700 nuevos parados que elevan a cerca de 32.000 el número de desempleados sobre una tasa de población activa de 200.000 personas. Y todo ello con la inactivdad también de un gobierno local preocupado en marcarse entre los socios de gobierno.

El caso es que el pasado pleno se llevó por parte de nuestro grupo municipal una moción para reunir a los agentes sociales de la ciudad a través del Consello Económico y Social de la ciudad, que por supuesto fue votada en contra por los socios de gobierno. Ni saben, ni hacen, ni dejan que se les ayude y mientras las solicitudes de alimentos en los bancos de alimentos suben y suben en usuarios.

15 enero 2009

MANIFESTO ELECTORAL PARA UN NOVO FUTURO DE GALICIA

MANIFESTO ELECTORAL PARA UN NOVO FUTURO DE GALICIA, presente as miñas principais liñas de goberno.

1.- Chegou o momento de que a loita contra AS CRISES e contra a ameaza de DECADENCIA COMO COMUNIDADE serán as nosas prioridades irrenunciables. E dicimos, AS CRISES EN PLURAL, Porque témos unha crise económica, pero tamén POLÍTICA. . Porque no transfondo da crise económica latexan as carencias de responsabilidade e unidade política. Esta crise non só é financeira, senón tamén de base productiva e requirirá de • austeridade nas institucións públicas, • reestructuración da estructura económica, • cambios nas prioridades do gasto público, • reformas estructurais en educación e formación profesional, • alixeiramento da carga impositiva das familias, • acordos entre administración e forzas sociais, • defensa dos dereitos financieiros de Galicia fronte ao Estado que está privilexiando ás comunidades españolas máis poboadas e desenvolvidas, • potenciación das infraestructuras arteriais galegas, • reforzo da competitividade de todos os sectores de actividade económica • e un espírito decidido de gañar a credibilidade da poboación para levantalo ánimo, sumar forzas, recuperar a confianza nos gobernantes e protagonizar unha grande e exemplar recuperación histórica. Estamos preparados para afrontar todos os desafíos. 2.- CHEGOU O MOMENTO DE SUPERAR OS ANTAGONISMOS E DUALISMOS IDEOLÓXICOS. NON SEGUIREMOS NINGUNHA LIÑA DIRECTRIZ IDEOLÓXICA QUE PREXUZGUE A ANÁLISE OBXECTIVA, REFLEXIVA E CONSECUENTE DOS PROBLEMAS. Vivimos no século XXI, enfrontámonos a problemas radicalmente novos, non podemos confiarnos en visións que sustitúan o esforzo e a análise concreta de cada proxecto, iniciativa ou problema. Somos unha forza humanista e galeguista, que mira a Galicia como unha sociedade aberta, de xentes libres e iguais; en dereitos e deberes. Esa é a nosa forza. As ideas, opinións e ideoloxías, son compoñentes propios das persoas e grupos que forman a sociedade. Pero non deben ser liñas de demarcación insalvables, murallas para o entendemento, factores de división irreparable. A crise actual tennos demostrado que temos que REFUNDAR O SECTOR PÚBLICO e temos que IMPULSAR AO SECTOR PRIVADO PARA QUE SE RENOVE E REXENERE moitas das súas pautas de acción. Requerimos de cambios xerais en tódalas esferas da nosa sociedade. Non afrontaremos as crises sen unha conciencia xeral da necesidade de cambios serios, reflexivos e profundos en todas as súas facetas. 3.- Chegou o momento da igualdade real, de que a muller ocupe o papel que lle corresponde, e iso tamén como necesidades ética, socioeconómica e cultural dunha sociedade que ten na muller á súa columna vertebral. 4.-Chegou o momento dunha NOVA COHESIÓN INTERXENERACIONAL, de respecto, afecto e coidado recíproco entre os galegos de distintas idades. Entre avós, pais e fillos; entre mozos, adultos e maiores. Os maiores foron a base do que temos acadado; os adultos son os que o continuaron e preservaron; os mozos son os que o desenvolverán no futuro. Debemos vernos na continuidade real da historia, sentirnos responsables do futuro; e pensar nos galegos que aínda non naceron. Deixarlles unha terra, unha sociedade, da que poidan sentirse orgullosos. O noso exemplo debe ser o noso mellor legado. 5. CHEGOU O MOMENTO DE RECOÑECER QUE TODOS SOMOS NECESARIOS E TODOS SOMOS IMPRESCINDIBLES. Todos somos necesarios e todos somos imprescindibles. E como esta é unha verdade elemental, hai que facer unha POLÍTICA ECONÓMICA PARA TODOS, QUE RECOÑEZA A NOSA SUSTANCIAL COMPLEMENTARIEDADE. Recoñecer a interdependencia socioeconómica, o noso vivir e traballar comúns, require a coherencia da seriedade, da competencia, da profesionalidade pública. Hai que atender a todos cun PLAN CONXUNTO, cun PROGRAMA GLOBAL DE ESTABILIDADE E RECUPERACIÓN. O Partido Popular soubo facelo, tivo a valentía para facelo en 1.996 cando se dicía que a crise internacional era un problema xeral insalvable. Volveremos asumir o desafío e EN 2.009 GALICIA, SERÁ EXEMPLO DE COMO DEBEN ATENDERSE OS INTERESES DE TODOS 6.- CHEGOU O MOMENTO RECUPERAR O SENTIDO FECUNDO DAS LEIS, DAS NORMAS XUSTAS, DAS REGRAS DA CONVIVENCIA. Son o gran capital que permite erixirnos en sociedade civilizada. Unha sociedade libre é unha sociedade de cidadáns cumpridores da lei, e a lei é a verdadeira salvagarda da seguridade colectiva. AS LEIS CONSTITÚEN UN GRAN CAPITAL COMÚN. E os políticos, os responsables das institucións, debemos dar exemplo, ser a vangarda do bo comportamento legal, do exemplar funcionamento dos gobernos do pobo. 7.- CHEGOU O MOMENTO DE RENOVAR O PAPEL DA ADMINISTRACIÓN PÚBLICA. CONVERTER AOS 90.000 EMPREGADOS PÚBLICOS GALEGOS nunha das palancas fundamentais da acción pública, da dinamización, do estímulo a tódolos cambios non é unha proposta utópica; é o imperativo máis realista que se debe propoñer un goberno cuxo brazo deliberativo, técnico, reflexivo, público e actuante, desenvólvese a través das persoas que forman o corpo de servidores públicos. 8.- CHEGOU O MOMENTO DO IDIOMA GALEGO COMO MOSTRA DA NOSA RIQUEZA, sinal de identidade e medio de conversación, de comunicación e expresión do noso talento. Temos que amalo e usalo como medio de integración, respecto e deferencia. NUNCA UTILIZALO COMO ARMA DE IMPOSICIÓN, NIN FOMENTALO POLA FORZA, NIN CONSENTIR A SÚA PROHIBICIÓN OU MENOSPREZO. Non podemos permitirnos que a nosa principal referencia identitaria se convirta no medio de división, símbolo de imposición administrativa ou nunha referencia artificial. Podemos compatibilizar as riquezas lingüísticas da nosa pertenza a España, á nación común que finalmente, a finais do século XX, logrou sentar as bases dunha convivencia estable, harmoniosa e fecunda baixo o manto da Constitución. Que tamén nos ten outorgado a lexitimidade orixinaria do noso Estatuto de Autonomía. 9.- CHEGOU O MOMENTO DE CONSIDERARNOS CIDADÁNS DUNHA SOA GALICIA, desta terra única e acolledora, diversa ao mesmo tempo que común; de xentes que nós sabemos individualmente diferentes pero profundamente semellantes. NON DEBE HABER GALEGOS DE PRIMEIRA E GALEGOS DE SEGUNDA, persoas que polo feito de residir no campo ou na cidade, nunha cabeceira comarcal ou nun núcleo rural, teñan dereitos e oportunidades desiguais. Debemos mostrar unha vontade xeral de cohesión territorial, de defender os dereitos dos demais alí onde se atopen. Debemos ser capaces de SUPERAR ALGÚNS LOCALISMOS RESIDUAIS; Debemos dotarnos dunha NOVA VISIÓN dos intereses xerais de Galicia. 10.- E, por fin, CHEGOU O MOMENTO DE explicitar o espírito que presidirá a nosa forma de gobernar. A NOSA NON É UNHA POLÍTICA DE DIVISIÓNS NIN ENFRONTAMENTOS, de vinganzas ou axustes de contas históricos. A NOSA É UNHA POLÍTICA DE AGREGACIÓN, SUMA DE VALORES, TRABALLO, CAPACIDADES E ENERXÍAS HUMANAS. Superar o partidismo e o clientelismo como carcomas dos cimentos da nosa vida democrática. Entenderemos e escoitaremos á oposición, e darémoslle o recoñecemento debido nos medios de comunicación pública, que han de dar exemplo de obxectividade e verdadeiro servizo ao pobo galego. A voz da oposición é tamén voz que representa a cidadáns galegos. E un acicate para o esforzo e mellora da xestión do goberno. Sobre esta decena de principios aséntase o desenvolvemento do programa electoral que vimos elaborando no Partido Popular, coa colaboración dos cidadáns, e que iremos presentando temáticamente durante os próximos días, para sometelo á opinión de todos os galegos. Como neste manifesto, o programa contén máis que promesas, compromisos responsables sobre ideas, medidas, actuacións e xestións que serán realidades se a miña candidatura alcanza a Presidencia da Xunta. Lonxe do pesimismo reinante, teño a convicción de que este é o camiño para devolver a confianza aos galegos que queren saír adiante e tamén, teño a vontade e a enerxía para que a Xunta sexa o mellor aliado de todos os galegos nese desafío. ESTE, E NINGÚN OUTRO, É O MEU PROPÓSITO. ESTE, E NINGÚN OUTRO, É O NOSO PROPÓSITO.

07 enero 2009

"Xornal do PP"

17 junio 2008

APOIO GALICIA BILINGÜE

Ou pasado fin de semana produciuse un ataque contra o vicepresidente da asociación Galicia Bilingüe, un feito lamentable, que o único que demostra é a imposición da ditadura duns poucos sobre aqueles que non pensan como un. Lamentable, por iso creo firmemente na necesidade non só de condenar se non de acudir á manifestación PACÍFICA convocada para o día de hoxe martes 17 ás 20:30 fronte ao edificio administrativo da Xunta de Galicia na Praza da Estrela de Vigo. ACUDAMOS E APOIEMOS A ESTES CIDADÁNS, non permitamos as imposiciones dictatoriales nin moito menos as agresións, non podemos converter Galicia nunha Euskadi de novo cuño.

26 marzo 2008

DICTADURA EN LOS PLENOS DE VIGO


En el Ayuntamiento de Vigo soplan vientos de dictadura, así la última ocurrencia del bi-gobierno local es limitar la actuación en los plenos de los miembros del partido de la oposición, obviando de esta manera dos cosas fundamentales: que el Partido Popular es la fuerza política mayoritaria en el Ayuntamiento con trece concejales, o lo que es lo mismo la mayoría absoluta menos uno, y que le ha sacado un gran número de votos a los miembros del bi-gobierno, y en segundo lugar que como oposición le corresponde ejercer la acción de control del gobierno y que el pleno ordinario de la corporación mensual es este momento.
De todas formas este ejercicio de freno de la acción de la labor de la oposición en el Pleno no puede más que significar la magnífica labor realizada, y la molestia que supone a los miembros del gobierno el que se les haga trabajar en la búsqueda de argumentos para la defensa política de las mociones que los populares presentan.
18 minutos por moción, es decir se intenta limitar la labor de oposición en la defensa de sus mociones, sin previsión legal por otro lado, por cuanto la Ley prevé que los concejales puedan presentar mociones en los plenos pero no así prevé limitación temporal alguna en la defensa de las mismas.
¿Será que Caballero no quiere que le saquen los colores en el pleno? ¿Será que queda al descubierto que la oposición trabaja y el gobierno en ocho meses unas barcas? ¿No sorprende que el BNG que defiende la democracia participativa participe en la coartación de los tiempos de la oposición en los plenos?

11 febrero 2008


14 agosto 2007

DEL AREA METROPOLITANA VIGUESA

Las cuentas del Gran Capitán, a las mismas parecemos asistir en la ciudad de Vigo con el modelo de Área Metropolitana que plantean desde el Gobierno Autonómico, uno, y desde el Municipal, otro. Eso sí, no sabemos si se trata propiamente de un modelo de Gobierno, o si acaso es, y creo que esta es la senda correcta, un proyecto por un lado del PSG-PSOE y por otro del impuesto candidato, hoy alcalde socialista, Abel Caballero, al margen de sus socios de gobierno nacionalistas. Lo cierto es que sea como fuere cada cierto tiempo se destapan con una nueva propuesta, muy al estilo del actuar Zapatero, una propuesta lanzada al aire, de manera poco rigurosa, sin consenso previo y que busca la polémica y la amplia difusión mediática, de unos gobiernos absoluta y claramente inoperantes, que buscan en su actividad publicitaria su única fuente de trabajo e inspiración. Por un lado Méndez Romeu hace un planteamiento que en estos momentos no parece el más acertado por lo complejo del mismo, y que supone llevar el proyecto de las Áreas Metropolitanas hacía un casi seguro fracaso, y no porque no pueda ser un interesante proyecto de futuro pero eso, de futuro, pues muchas veces lo interesante o incluso previsible a años vista puede resultar imposible de alcanzar e incluso dañino en el presente.
Frente a ello Caballero propone un Área de 28, Vigo 28 la apellida, una imposición del regidor vigués, que genera no pocas dudas: la primera ¿Qué opina el “alcalde bis” y su grupo, ya regresado de su viaje, de todo esto? Pero lo que a mi juicio es más importante: ¿qué opinan los alcaldes de esos 28 municipios de una imposición por parte del alcalde vigués?. Lo cierto es que no lo sabemos.
El Sr. Caballero por lo que vemos sigue de nuevo con uno de esos proyectos a los que nos tenía ya acostumbrados en el Puerto, de gran contenido mediático pero de poca realidad. Además no sabemos si se habrá dado cuenta que en toda la acción de gobierno, también en ésta, tiene que contar con el beneplácito de su sombra municipal, y que sepamos ésta continúa callada.
Y por cierto aprovecha cualquier ocasión para atacar al PP y responsabilizarnos de todo lo malo que pasa. Creo que el discurso facilón y fatalista del Alcalde no cala en la gente, de momento válgale como disculpa de la inactividad municipal a la que está llevando a la ciudad, pero debemos estar seguros que en un futuro cercano ni de eso le valdrá.
Pero debemos ser positivos y ver que resulta más conveniente desde el punto de vista ciudadano, y lo único cierto que como en muchos otros temas, y también en el Área Metropolitana, ha sido y es el PP el único partido que hemos tenido un proyecto serio, y lo que es más importante un proyecto consensuado, nada más y nada menos que entre 14 Concellos, y no se entiende excesivamente bien que existiendo consenso, que gustando el modelo a los 14 del más variopinto color político se rechace por el simple hecho de haber sido liderado por el Partido Popular.
Lanzaría un mensaje al PSG-PSOE de serenidad, de reflexión, de madurez política, y porque no, una petición de que piensen en el bien común y no en hacer castillos de naipes en el aire.

17 junio 2007

LIBERTAD DE EXPRESARSE EN GALLEGO O CASTELLANO

Una sociedad moderna, exige sobre todo el máximo respeto a los derechos individuales. Ayer en el acto de Constitución de la Corporación de Vigo asistimos, una vez más, a la actuación intolerante de unos pocos, organizados, que buscaban la imposición de la lengua en la cual realizar el juramento o promesa. Tan respetable es hablar en castellano como falar en galego, a mí particularmente lo único que me preocupa y ocupará, es que cada uno sea libre de expresarse como quiera. No podemos vivir de la imposición por el insulto, debemos de vivir en la libertad, en la libertad individual de poder expresarse en cualquiera de los idiomas que tenemos en nuestra tierra, sin menosprecios, pero sobre todo, y eso es lo más importante para lograr la convivencia, sin imposiciones. Quero poder expresarme na lingua que eu quera, quero ter a liberdade de falar con quen quera na lingua que quera, pero sobor de todo quero ter o respeto dos demais para poder facerlo. E dende eiquí fago un berro a liberdade e non a imposición.

22 abril 2007

PROGRAMA MARCO PARTIDO POPULAR DE GALICIA


29 marzo 2007

DE SOPOR Y LAS PROXIMAS ELECCIONES MUNICIPALES.

Me acabo de despertar, bueno ya me gustaría, pero lo cierto es que después de ver el programa de marras, con el Presidente de pie, y los ciudadanos anónimos al acecho, el sopor aun me dura. ¿A qué contestó? A nada, al menos durante la hora larga que aguante viendo al hombre de pie ante los incisivos ciudadanos. Y de aquello que contestó, intentó llevarlo al mundo económico, quizá para alejarse de los aspectos más problemáticos de su política, abordando confesiones y mostrando que una vez se llega a la Moncloa, ya no se va de cafetería ,y si se va de invitado.

En otro orden de cosas ya falta menos de 2 meses para una importante cita con las urnas, en el caso de Galicia exclusivamente en los municipios, y lo cierto es que parece nos acercamos a una cita más que interesante, que por el lado del bi-gobierno se han tomado como una auténtica reválida de las últimas elecciones autonómicas, y pienso que también de su bi-polarizada acción de gobierno. Que nerviosos se muestran.
Pero lo cierto es que nos estamos jugando quien guíe los destinos de nuestros pueblos y ciudades durante los próximos 4 años, quien gestione de manera más directa nuestro bienestar y desarrollo, y ahí por lo menos en el caso de Vigo la cosa parece más que clara, porque por un lado tenemos al PPGa con una alcaldesa que se está batiendo el cobre todos los días por esta ciudad, que ha transformado Vigo y que tiene proyectos para seguir transformándolo; un PSG-PSOE que se muestra en el escenario como el perro del Hortelano que no sólo está en contra de todo, si no que además se dedica a meter palos en la rueda de desarrollo de esta ciudad y que estoy seguro la ciudadanía sabrá valorar dentro de 58 días; y por último un BNG que ni sube, ni baja, ni pincha, ni corta y que busca ser el segundo de una carrera en la que sabe no puede ser primero. Interesante no, la pena para esta nuestra ciudad es que falten aún 58 días, porque mucho me temo que la Xunta de Galicia, y por ende el PSG y en el BNG van a continuar con su actitud partidista, que creen les beneficia electoralmente, pero estos dos partidos a la única que perjudican, no es a la alcaldesa como igual piensan, si no que perjudican a Vigo, y así los ciudadanos el 27 de mayo se lo demandaremos.

18 marzo 2007

BLANCO, O LA INSOPORTABLE LEVEDAD DEL SER


Ay Pepiño, Pepiño. El guardián pretoriano del socialismo nacional aterrizó en “su tierra”. No se si debemos reír, o debemos llorar, o quizás debamos hacer las dos cosas.
Decía James Freeman que “Un politico piensa en las próximas elecciones; un estadista, en la próxima generacíon.” Con el clarividente y a la vez falaz José Blanco la frase anterior gana aún mayor realidad. Blanco es un político que no tiene escrúpulos, es un político que lleva algo escondido, que debajo de su cazadora de buen ante lleva siempre conectado un ventilador, el ventilador de la mentira, el ventilador de la manipulación, de la asechanza y de la insidia. No se si habrá personaje en la historia que haya alcanzado el nivel del bueno del Secretario de Organización socialista pero, para qué preocuparse no creo que la historia se ocupe del personaje ¿o si?
El viernes en Vigo las culebras envenenadas salían de su garganta para supuestamente apoyar a un Caballero y su dama de las aturas en esta curiosa campaña electoral. Y claro, sacó su particular ventilador en contra del Partido Popular, esta vez con el Plan General en la mano y atacando directamente a la alcaldesa y a su segundo, el concejal de urbanismo Chema Figueroa. No se si habrá reparado Pepiño en tres circunstancias: la primera, que la mierda que intenta esparcir es de su propio partido, toda vez que el PP de Vigo asumió un Plan General que habían redactado con anterioridad del trabajo conjunto del PSOE y el BNG; que esta misma semana, no sabemos si se lo habrían informado, ha surgido una nueva preocupación a añadir a la lista por las resoluciones judiciales en Rosalía de Castro con un alcalde del PSOE y la ahora presidenta del Parlamento Gallego metida en el ajo; y que por mucho que Caballero se suba a lomo de su particular escaladora, es un candidato poco creíble, que vive de la maqueta y que busca la moqueta, y aun siendo apuesta personal del Sr. Blanco no se cree que pueda ser alcalde de la ciudad más importante de Galicia, pues si lo creyera no esperaría a abandonar su puesto de Presidente de la Autoridad Portuaria a ver que pasa.
Sr. Blanco si acusa aporte pruebas, pero si no tiene pruebas o no las aporta sólo hay un calificativo o a lo sumo dos para calificarle: mentiroso y difamador.

16 marzo 2007

NAVARRA NO ES UN CROMO. ¡VIVA NAVARRA!


¿Fantasma que no existe? Esto pronunciado por la Vicepresidenta del Gobierno creo que hace reír a no pocos españoles.
Mañana los navarros y el resto de españoles se van a manifestar por las calles de Pamplona en defensa de su propia identidad, de sus Fueros y de no convertirse en un fantasma del pasado siendo utilizada irresponsablemente como moneda de cambio por un Presidente de Gobierno timorato, y que es quien de ceder a los pulsos que desde Batasuna se le plantea. A los hechos hay que remitirse, no ya a lo del chantaje de De Juana, si no por ejemplo al intento del día de hoy de suspender el juicio que el próximo miércoles sentará en el banquillo de los acusados al ínclito Otegüi, con un fiscal alineado con las tesis abertzale, una fiscalía en la que prima el principio de jerarquía y que responde a las peticiones del Gobierno a través del Fiscal General y de ahí en cascada.
Otro hecho cierto, y los medios de comunicación han sido eco de ello, es que Batasuna ha pedido como parte de la solución del “conflicto” y como moneda para alcanzar la “paz” (me río de todo esto): Navarra, la anexión de Navarra a la Comunidad Autónoma Vasca, que implicaría su sometimiento a los dictados abertzales y su desaparición como Comunidad Foral. ¿Se puede consentir esto? No, Navarra no puede, ni debe, ni quiere ser moneda de cambio, tiene identidad, historia, capacidad, querencia y sobre todo orgullo de su idiosincrasia.
¿Por qué le preocupa tanto al Gobierno socialista, al PSOE y al PSN la manifestación de mañana? Sólo cabe una respuesta: porque se retratan, porque como se dice vulgarmente se les ve el plumero, y sobre todo porque electoralmente no están convencidos de que la cuestión sea un “fantasma”, porque estamos ante un Gobierno sin criterio, que esta al albur de las decisiones de ETA-Batasuna, y la sociedad española, y por ende la navarra les ha calado, saben de que van, y no les gusta lo que ven.
Mañana no estaré físicamente en Pamplona, pero si lo estaré con el corazón, porque Navarra se merece que la respeten, se merece la defensa que desde UPN se ha emprendido, de su identidad, de su libertad y de sus Fueros. Creo firmemente que estamos en un momento político de suma importancia y que de una vez por toda se debe reconocer que Navarra, el viejo Reyno de Navarra tiene su historia y cultura separada de las maniobras anexionistas de los abertzales vascos, y creo que por tanto ha llegado el momento de que propongamos la derogación de la Disposición Transitoria Cuarta de la Constitución.
Con Navarra y su Libertad no se juega, Navarra no es cromo que cambiar para no se que, por no se quien. ¡Viva Navarra Foral!

11 marzo 2007

LA SOCIEDAD HA HABLADO, ¿ESCUCHARA EL GOBIERNO?


Todos sabemos que no hay peor ciego que el que no quiere ver. Algo así sucede a un Gobierno agotado, un Gobierno cegado por sus propias manos, un Gobierno dirigido por un Presidente que se cree mesiánico, al que se le llena la boca con la palabra Paz, pero ¿a qué precio?
Después de las Concentraciones del pasado Viernes 9 y de la gran Manifestación de ayer Sábado, la sociedad hemos dicho bien claro, puede que lo pudiéramos decir más alto (aunque es complicado después del éxito) que otra política es posible, que con los terroristas no se negocia, no se cede, no se les permite pulsos, no hay atajos en la Política antiterrorista, hemos manifestado que otra Política es necesaria, pero no sólo lo hemos dicho, si no que lo habíamos demostrado durante dos Legislaturas en las que los terroristas estaban contra las cuerdas, años en los que se les estaba derrotando. ¿Por qué entonces darles resuello? ¿Por qué ceder al chantaje?
Las personas tenemos el infinito don de poder rectificar cuando nos equivocamos, algo intrínseco a nuestra propia racionalidad, lo que debemos tener para conseguirlo es voluntad, y voluntad de rectificación es lo que le falta al Gobierno y si no escucha a la sociedad, que le hemos dicho bien alto que rectifique, sólo nos queda pedirle que se someta a la voluntad de todos los españoles y que nos consulte, que votemos y otorguemos la confianza a la Política que creamos más acertada, y eso le corresponde en exclusiva al Presidente Rodríguez Zapatero, aunque para ello hay que tener nuevamente voluntad de someterse al juicio de las urnas. ¿Será quién de hacerlo?

08 marzo 2007

LEY versus CESION POLITICA

Los beneficios penitenciarios (fundamentalmente, redenciones de penas por el trabajo) aplicados a terroristas durante los anteriores Gobiernos, del PSOE y del PP, venían impuestos por la Ley, en concreto por el Código Penal del año 1973. Dichos beneficios eran de carácter automático y se aplicaban independientemente de la gravedad de las penas o la evolución del preso.
Las excarcelaciones de terroristas por razones humanitarias se han producido en contadísimas ocasiones y siempre por razón de grave enfermedad incurable. Por ejemplo: Miguel Sarasqueta, que sufrió un derrame cerebral; Santiago Díez Uriarte, que tenía cáncer; o Julián López Rojas, que sufrió un proceso tumoral, por el que murió poco tiempo después de salir de la cárcel. Las excarcelaciones, algunas tan polémicas como la de la Mesa Nacional de HB, vinieron dictadas por la Justicia y no por el Gobierno.
¿Qué diferente verdad? Frente a una imposición legal, frente al automatismo de una Ley Orgánica, la voluntariedad, la decisión arbitraria y política del gobierno socialista cediendo a un chantaje (reconocido por el propio Rodríguez Zapatero) de un terrorista que nunca se ha arrepentido de asesinar, y que voluntariamente se pone en huelga de hambre para conseguir doblegar la voluntad democrática del Estado de Derecho.
Mañana a las 20:30 horas debemos de estar todos en las concentraciones que se van a celebrar a lo largo del País, por la libertad y porque no se cedan a más chantajes de los asesinos etarras, y pasado mañana los que puedan a Madrid.

01 marzo 2007

AL FINAL SE CEDIO AL CHANTAJE

Cuantas lágrimas derramamos los españoles cuando asesinaron vilmente a Miguel Angel Blanco; cuantas lágrimas hemos derramado los españoles cada vez que los viles asesinos etarras segaban una vida y dejaban marcadas por el resto de sus días las de sus familias; cuantas lágrimas han derramado hoy las víctimas del asesino de Juana Chaos cuando se han dado cuenta de la terrible traición del que debe ser Gobierno de todos los españoles.
Estamos en un punto sin retorno, en un momento en que lo que eran simples suposiciones ha adquirido carta de naturaleza, el Gobierno ha cedido al chantaje terrorista, ha sucumbido ante aquellos que han estado aislados socialmente, y ha adoptado una decisión política a la que de ninguna manera estaba obligado. Que no nos hablen de milongas en forma de razones humanitarias, la situación de De Juana Chaos no es la de un enfermo grave o terminal al que cabe aplicar una medida de clemencia, sino la de una persona que voluntariamente se somete a una huelga de hambre para chantajear al Estado de Derecho. Y ya saben lo que se dice, cedido una vez al chantaje, cedido siempre, y ETA y su entorno van a utilizar su particular pica en Flandes como la avanzadilla para sus nuevas metas. ¿Cuál será la próxima? Creo que no cabe duda, que Batasuná acudirá a las elecciones municipales, regresará a las instituciones, y desharemos todo el camino andado con la Ley de Partidos Políticos y con la firmeza del Estado de Derecho.
Y Rodríguez Zapatero irá al Congreso, a llenársele la boca de paz, la misma paz que enterró a dos ciudadanos ecuatorianos, la misma paz que hace que cada día cientos de españoles en Euskadi y fuera de Euskadi vivan atemorizados y con escolta, la misma paz que algunos ultrajan cada día o cada fin de semana con los actos terroristas (callejeros eso si). Estamos en el mes de marzo de 2007, queda teóricamente un año para las próximas elecciones generales, pero no podemos esperar más, debemos con fuerza, determinación y sobre todo pensando en nuestro País, pedir y exigir el adelanto electoral ya.